Al-tijd

nu het mistig wordt in mij
en ik mezelf steeds minder ken
wil jij dan zeggen wie ik ben

noem mijn naam
zodat ik blijf bestaan

Tussen gisteren en vandaag

was het nog pas gisteren
dat kinderstemmen
in mijn oren klonken
dat deze woning bol stond
van geluid waarin ik huisde

vanaf vandaag zijn er
alleen maar lege muren
aan het plafond hangen
geen regels meer

de taal is opgedroogd
’t geluid verstorven
het woord is dood


©  Ineke Wolf

Niet mijn stijl

dat is niet mijn stijl zei ze

en nooit geweest ook

ik kan niet zomaar

met je meegaan

en van bil gaan

en me laten gaan  

nee dat is niet mijn stijl

ik vind je best een stuk

zei ze en aardig ben je ook

maar er moet meer zijn

ik ga niet voor de lust

niet voor de hartstocht

van het moment

ik ga voor helemaal

ik besta uit gisteren zei ze

en uit alle dagen van daarvoor

jij lijkt alleen uit vandaag te bestaan

en ik zou ook morgen met je willen zijn

©  Ineke Wolf

Plaats van herinnering

     doden spreken niet

     noch zwijgen zij

     in afgesproken stilte

     de stenen man

     kout voor zich uit

      ©  Ineke Wolf

Onder de Moerbeiboom 3

                                   Copyright foto via @levieuxbounias

en ik zag jou bij de waterput

jij was één van de wezens

gehuld in kleurrijk grijs

je sprak me aan zonder woorden

je droeg je oude naam als een

gewaad tot over je voeten

je sluier bedekte je haar en je schouders

je hulde je lijf erin je handen bleven

verborgen tussen plooien van stof

wat was het nu dat je me wilde zeggen

wat was er met die waterput wat

deed jij daar met twee Maria’s

uit de put echoden stemmen uit het ver-

leden woorden weerklonken in ’t nu

ik hoorde maar kon niet verstaan

de put had een bodem die reikte voorbij het

grondwaterpeil de bron stroomde van ver

ik stond langszij kon nergens bij

jij vervolgde je weg liep met beide Maria’s

langs de bron en ik bleef waar ik was met

de vraag wat jouw boodschap was

en ik keek naar het dak boven de waterput

dat zweefde ‘t zat nergens aan vast en

ik wist opeens dat ik het dak op

mijn schouders had

 ©  Ineke Wolf 

Zo stil

dat lippen zo paars konden zijn

en wangen zo blauw

nee dat wist ik niet

je lichaam koud

stil en grauw

en hoe je dan jezelf

vasthield

zo vond ik je

tussen chroom en staal

gehuld in wit

ik streel jouw huid 

was je lijf

kam je grijs

kus jouw blauw

©   Ineke Wolf

Nachtlicht

   nachtlicht gleed over jouw gestalte

   ontblootte schaduwen van verleden

   alsof jij niet mocht zijn

   maar je was sterker dan duisternis

   en ik beminde jouw gezicht

   volgde met mijn lippen contouren van bestaan

   mijn adem zocht stem

   jouw handen deden mijn lichaam spreken

   en ik wilde dat ik meer had kunnen geven

   dan tranen

    © Ineke Wolf 

Drijfhout

                                

het was hier bij de rode rivier
dat ik wist dat jij bij mij weg zou gaan
en niet terug zou keren

het was niet zo dat jij wilde gaan
dat jij me wilde verlaten
je zou worden gehaald

het liefst wilde ik met je meegaan
zodat we voor altijd samen zouden zijn
maar jij zei dat de rivier mij nog niet riep

je vertelde over kreeft
en de kracht van het water
je geloofde in mij in ons
en in later

je lachte me toe
zei dat je me liefhad
en we beminden elkaar
zonder te weten voor ’t laatst


© Ineke Wolf

Amazone

© JenT

in welk land viel er
een aap zei hij
zonder dat zijn woorden
vragend klonken

ik zei dat moet wel het
ijzig groene land zijn
ik heb daar ooit gewoond
en heb het meegemaakt dat
apen zomaar kunnen vallen
zonder dat er bomen zijn

het waren apen die drie woorden
spraken ze zeiden telkens kap
kapen gekapt kap kapen gekapt

dat was precies wat ik ooit zag
dat was het wat ik hoorde
een werelddeel geleden
toen ik nog amazone was


© Ineke Wolf

Memento Mori

 
je bent bij het grofvuil gezet              
naar de gemeentestort gebracht
verzameld als het oud papier
wat over was
ging in de fik
je bent niet meer

wat rest
dat is jouw klok
een kop en schotel
en dat kleine witte schort

wat bewaart
dat is die ansichtkaart
waarop geschreven staat
denk je nog wel eens aan mij
kom je gauw weer thuis

wel gestempeld
niet gepost


© Ineke Wolf

Tuin der Lusten

ik droom mezelf de tuin der lusten in

temidden van het aardse paradijs

en de muzikale hel

me niet bewust van zonden

niet wetend dat er straf zal zijn

en ik voel me vrij

luchtbel aan aardbei ontsproten

liefdesnest dat geen bed behoeft

de last van zwaartekracht

wordt niet gevoeld

ik geef me over aan luxuria

dieren -in een bonte stoet-

dragen naakte ruiters

stieren geiten gieren

luipaarden en ezels

zijn net zo echt als de eenhoorn

die met mij op zijn rug

rondjes om een vijver loopt

en ik zie jonge vrouwen

met vogels op hun haren

badend in lust en liefde

appel drijvend in water

het vruchtvlees is een vrijend paar

schelp gevuld met trouweloos

gedragen door bedrogen man

labyrint van wellust

vijver vol ontuchtigen

grote bol in grijs en blauw

fontein van overspel

ik droom mezelf de tuin der lusten in

ik min en word bemind

ik heb geen lust maar ben het

bevrediging valt mij ten deel

niet één maar vele malen

en op de grens tussen slapen en waken

zag ik die ene man met kleren aan

maar voor ik vragen kon wie hij was

verdween ik in de dag


© Ineke Wolf