Tussen gisteren en vandaag

was het nog pas gisteren
dat kinderstemmen
in mijn oren klonken
dat deze woning bol stond
van geluid waarin ik huisde

vanaf vandaag zijn er
alleen maar lege muren
aan het plafond hangen
geen regels meer

de taal is opgedroogd
’t geluid verstorven
het woord is dood


©  Ineke Wolf

Niet mijn stijl

dat is niet mijn stijl zei ze

en nooit geweest ook

ik kan niet zomaar

met je meegaan

en van bil gaan

en me laten gaan  

nee dat is niet mijn stijl

ik vind je best een stuk

zei ze en aardig ben je ook

maar er moet meer zijn

ik ga niet voor de lust

niet voor de hartstocht

van het moment

ik ga voor helemaal

ik besta uit gisteren zei ze

en uit alle dagen van daarvoor

jij lijkt alleen uit vandaag te bestaan

en ik zou ook morgen met je willen zijn

©  Ineke Wolf

Plaats van herinnering

     doden spreken niet

     noch zwijgen zij

     in afgesproken stilte

     de stenen man

     kout voor zich uit

      ©  Ineke Wolf

Onder de Moerbeiboom 3

                                   Copyright foto via @levieuxbounias

en ik zag jou bij de waterput

jij was één van de wezens

gehuld in kleurrijk grijs

je sprak me aan zonder woorden

je droeg je oude naam als een

gewaad tot over je voeten

je sluier bedekte je haar en je schouders

je hulde je lijf erin je handen bleven

verborgen tussen plooien van stof

wat was het nu dat je me wilde zeggen

wat was er met die waterput wat

deed jij daar met twee Maria’s

uit de put echoden stemmen uit het ver-

leden woorden weerklonken in ’t nu

ik hoorde maar kon niet verstaan

de put had een bodem die reikte voorbij het

grondwaterpeil de bron stroomde van ver

ik stond langszij kon nergens bij

jij vervolgde je weg liep met beide Maria’s

langs de bron en ik bleef waar ik was met

de vraag wat jouw boodschap was

en ik keek naar het dak boven de waterput

dat zweefde ‘t zat nergens aan vast en

ik wist opeens dat ik het dak op

mijn schouders had

 ©  Ineke Wolf 

Zo stil

dat lippen zo paars konden zijn

en wangen zo blauw

nee dat wist ik niet

je lichaam koud

stil en grauw

en hoe je dan jezelf

vasthield

zo vond ik je

tussen chroom en staal

gehuld in wit

ik streel jouw huid 

was je lijf

kam je grijs

kus jouw blauw

©   Ineke Wolf

Nachtlicht

   nachtlicht gleed over jouw gestalte

   ontblootte schaduwen van verleden

   alsof jij niet mocht zijn

   maar je was sterker dan duisternis

   en ik beminde jouw gezicht

   volgde met mijn lippen contouren van bestaan

   mijn adem zocht stem

   jouw handen deden mijn lichaam spreken

   en ik wilde dat ik meer had kunnen geven

   dan tranen

    © Ineke Wolf 

Drijfhout

                                

het was hier bij de rode rivier
dat ik wist dat jij bij mij weg zou gaan
en niet terug zou keren

het was niet zo dat jij wilde gaan
dat jij me wilde verlaten
je zou worden gehaald

het liefst wilde ik met je meegaan
zodat we voor altijd samen zouden zijn
maar jij zei dat de rivier mij nog niet riep

je vertelde over kreeft
en de kracht van het water
je geloofde in mij in ons
en in later

je lachte me toe
zei dat je me liefhad
en we beminden elkaar
zonder te weten voor ’t laatst


© Ineke Wolf