Plaats van herinnering

     doden spreken niet

     noch zwijgen zij

     in afgesproken stilte

     de stenen man

     kout voor zich uit

      ©  Ineke Wolf

Onder de Moerbeiboom 3

                                   Copyright foto via @levieuxbounias

en ik zag jou bij de waterput

jij was één van de wezens

gehuld in kleurrijk grijs

je sprak me aan zonder woorden

je droeg je oude naam als een

gewaad tot over je voeten

je sluier bedekte je haar en je schouders

je hulde je lijf erin je handen bleven

verborgen tussen plooien van stof

wat was het nu dat je me wilde zeggen

wat was er met die waterput wat

deed jij daar met twee Maria’s

uit de put echoden stemmen uit het ver-

leden woorden weerklonken in ’t nu

ik hoorde maar kon niet verstaan

de put had een bodem die reikte voorbij het

grondwaterpeil de bron stroomde van ver

ik stond langszij kon nergens bij

jij vervolgde je weg liep met beide Maria’s

langs de bron en ik bleef waar ik was met

de vraag wat jouw boodschap was

en ik keek naar het dak boven de waterput

dat zweefde ‘t zat nergens aan vast en

ik wist opeens dat ik het dak op

mijn schouders had

 ©  Ineke Wolf 

Zo stil

dat lippen zo paars konden zijn

en wangen zo blauw

nee dat wist ik niet

je lichaam koud

stil en grauw

en hoe je dan jezelf

vasthield

zo vond ik je

tussen chroom en staal

gehuld in wit

ik streel jouw huid 

was je lijf

kam je grijs

kus jouw blauw

©   Ineke Wolf

Nachtlicht

   nachtlicht gleed over jouw gestalte

   ontblootte schaduwen van verleden

   alsof jij niet mocht zijn

   maar je was sterker dan duisternis

   en ik beminde jouw gezicht

   volgde met mijn lippen contouren van bestaan

   mijn adem zocht stem

   jouw handen deden mijn lichaam spreken

   en ik wilde dat ik meer had kunnen geven

   dan tranen

    © Ineke Wolf 

Drijfhout

                                

het was hier bij de rode rivier
dat ik wist dat jij bij mij weg zou gaan
en niet terug zou keren

het was niet zo dat jij wilde gaan
dat jij me wilde verlaten
je zou worden gehaald

het liefst wilde ik met je meegaan
zodat we voor altijd samen zouden zijn
maar jij zei dat de rivier mij nog niet riep

je vertelde over kreeft
en de kracht van het water
je geloofde in mij in ons
en in later

je lachte me toe
zei dat je me liefhad
en we beminden elkaar
zonder te weten voor ’t laatst


© Ineke Wolf

Amazone

© JenT

in welk land viel er
een aap zei hij
zonder dat zijn woorden
vragend klonken

ik zei dat moet wel het
ijzig groene land zijn
ik heb daar ooit gewoond
en heb het meegemaakt dat
apen zomaar kunnen vallen
zonder dat er bomen zijn

het waren apen die drie woorden
spraken ze zeiden telkens kap
kapen gekapt kap kapen gekapt

dat was precies wat ik ooit zag
dat was het wat ik hoorde
een werelddeel geleden
toen ik nog amazone was


© Ineke Wolf

It wiif fan Wiuwert / De vrouw uit Wieuwerd

It wiif fan Wiuwert

sy hie harsels mei tsjuster klaaid
en har stalte ljochte op
yn it skynsel fan it iepen fjoer
eagen hat sy net der wiene holten
wêr't sy mei nei my seach

ik lei efter de gerdinen
en troch in skreef seach ik har stean
wylst gjin foet fan har de grûn oanrekke
en ik wit noch dat ik tocht
dat sy wol sweve moast

sy soe dan wol fan Wiuwert wêze
dat is it plak dêr't ik har earder seach
sûnt in ivichheid leit sy yn in houten kistke
mar yn de nacht besiket sy my
en ik wit net of ik dan sliep of weitsje

-----------------------------------------------

De vrouw uit Wieuwerd

zij had zichzelf gekleed met duisternis
en haar gedaante lichtte op
in het schijnsel van het open vuur
ogen had ze niet er waren holtes
waarmee ze naar me keek

ik lag achter de gordijnen
en door een spleet zag ik haar staan
terwijl geen voet van haar de grond beroerde
en ik weet nog dat ik dacht
dat zij wel zweven moest

zij zal dan wel uit Wieuwerd komen
dat is de plaats waar ik haar eerder zag
sinds eeuwen ligt zij in een houten kist
maar in de nacht bezoekt zij mij
en ik weet niet of ik dan slaap of waak


© Ineke Wolf